Begin twintigste eeuw. De pinksterbeweging is in vuur en vlam. Het verspreidt het evangelie, trekt rond en wijst mensen op de Heilige Geest. In de jaren '70 zijn nog vele zendelingen overal ter wereld uitgestreken. Zij gaan ogenschijnlijk onvermoeibaar door. Waarom is mijn generatie dan niet zo zendingslustig als die van mijn vader en moeder?

Ik denk het antwoord nu te weten en ik vraag me echt af hoe het komt dat ik dit niet eerder heb gezien: Wanneer er geen vervolging heerst, kakken de gelovigen in en worden blij met hun eigen, veilige cocon. Of zoals de Engelsen zeggen: "they become happy in their hole".

Bas Plaisier, scriba van de Protestantse Kerk Nederland (PKN), heeft bij het 100-jarig bestaan van de Pinksterbeweging in Nederland verontschuldigingen aangeboden aan de Vereniging van Pinkster- en Evangeliegemeenten (VPE) voor de decennialange verkettering, vernedering en verachting vanuit de traditionele kerken. Daarop heeft Peter Sleebos, voorzitter van de VPE, namens de Pinksterbeweging excuses aangeboden door de arrogante houding die er altijd ten opzichte van de traditionele kerken is geweest.

De cohesie onder christenen in Nederland wordt groter. Inmiddels komt half PKN-Nederland naar de Pinksterconferentie van Opwekking, waar we nu gezamenlijk de Sleep-In houden, massaal het vaste en voorspelbare arsenaal liedjes reciteren "uit de oude doos". Samenwerking en naar elkaar toegroeien absoluut belangrijk, begrijp me niet verkeerd! Koning Jezus wil juist eenheid in Zijn Kerk! Maar ook vervolging is een belangrijk onderdeel van christen-zijn. Het houd je scherp en strijdlustig.

De Pinksterkerk in Nederland heeft nu niets meer te vrezen. De enige hanen die kraaiden naar deze beweging waren de gevestigde kerken. De rest van Nederland vond het prima. Vorig jaar zijn Pinkster en PKN met elkaar verzoend en afgezien van een paar verbitterde clubjes zoals verstokte anti-site makers in 't Harde, vindt iedereen de Pinkstermensen toch best wel lief. We zijn in slaap gevallen. Dat is het gewoon!