Met de familie zijn we naar het concentratiekamp Struthof in Centraal-Frankrijk geweest. Enkele jaren geleden heb ik al eens 3 dagen het vernietigingskamp Auschwitz bezocht maar om nu op dodenherdenking 4 mei alles nog eens voorbij te laten komen is toch opnieuw aangrijpend. Ik vond het vooral betekenisvol dat we met de hele familie dit kamp konden bezoeken. Enkele gedachten blijven rondspoken in mijn hoofd:

Doden begraven - Laat de doden de doden begraven; je bent niet geschikt als werker in de oogst als je steeds achterom kijkt.

Never again - Deze duivelse onmenselijkheden mogen nooit meer plaatsvinden; iedereen moet altijd in verzet komen tegen elke vorm van gewelddadige onderdrukking.

Wat leren we hiervan - Laten we leren van deze concentratiekampen. Het zijn voor ons standbeelden en levenslessen waar we altijd in onze gedachten aan moeten blijven vasthouden. Prent je kinderen in dat de Heer en de Zijnen niet te verdelgen zijn. De strijd tegen Zijn kinderen en daardoor ook direct tegen Hem, de Vader, brengt oneindig veel leed en geen enkele oplossing anders dan alleen het onafwendbare oordeel.

Het was opnieuw onmenselijk. Hoe donker kan de duisternis zijn?! We liepen langst de lange rijen barakken en zagen isoleercellen, experimenteertafels en ovens die de hele oorlog door stookten. Ik stond ook een tijdje bij deze galg. Een echte.