Koning Jezus vertelde een parabel over het graan dat op verschillende plekken viel. Als kind begreep ik deze niet. Pas onlangs snapte ik de relevantie voor vandaag de dag. Zoveel christenen hebben het Woord verdund tot een slap aftreksel waarvan ze zelf de achtergronden al niet meer kennen; zeg maar gewoon Bijbel-homeopathie. Verstikt door wereldse distels zullen ze, als het er op aankomt, het Woord niet als fundament kunnen gebruiken. Die zijn dus zwaar de pineut.

 

Hoe zit dat eigenlijk met jou? Voeg je dingen aan het Woord toe als water bij de wijn? Of neem je het puur tot je? Denk hier eens goed over na en wees niet beledigd dat ik je deze vraag moet stellen. Koning Jezus deinsde er ook niet voor terug om in het verhaal over de barmhartige Samaritaan openlijk kritiek te uiten op de priesters en schriftgeleerden; zelfs zij leefden niet geheel naar Gods wil. Alle mensen zijn immers zondig, behalve Koning Jezus zelf is niemand uitgezonderd. Evenmin liet hij twijfel bestaan over een “grijs gebied”; je bent een wijze maagd die op de trouwerij aanwezig is, of een dwaze maagd die buitengesloten wordt. Die laatste categorie is zelfs 50% van de maagden die een opdracht hadden gekregen, heb je daar wel eens bij stilgestaan? Het is heel hard.

 

Maar laten we nu niet al te persoonlijk worden. Hetgeen Koning Jezus in zijn wandel hier op aarde het meest heftig tegen ageerde was hoe de tempel gebruikt werd als rovershol. Hoe zou Hij dan aankijken tegen al die hoererende kerken, die zich om geldelijk belang laat inhuren voor paranormaalbeurzen en drankfestijnen? Wat voor signaal geeft dit aan de wereld af? Dat het allemaal maar oké is?!? Peter E. Vlug heeft het over hoe de kerken dreigen te verworden tot omnireligieuze “praathuizen”, naar mijn mening is hij daarin nog te bescheiden. Afgodentempels zijn het geworden, en dit al jaren geleden!

 

Ja, persoonlijk raak ik meer en meer overtuigd van de noodzaak om je eigen huis te wijden. “Mi casa, Su casa” – mijn huis, Uw huis, Heer! Mijn bezittingen behoren Hem immers toe. We verwachten dat we de Heer moeten ontvangen in grote gebouwen, maar dat wil Hij helemaal niet (Handelingen 7:48-49)! Het joodse volk verwachtte ook dat hun Messias met veel bombarie zou komen en blijkbaar hebben wij dat idee ook nog steeds, alsof we Hem alleen kunnen ontvangen in perfect ingeklede diensten met alleen de grootste rocksterren als zangleiders. Maar de eerste paar huisfeesten vierde Koning Jezus als baby, in een stal. De Heer had ze ook tafelgasten gestuurd; wijzen, herders en zelfs engelen. Het stonk er vast, maar dat was totaal niet relevant.

 

Later nodigde Hij zichzelf nota bene uit bij zondaars als Zacheüs om bij hem precies te doen wat Handelingen 2:41-47 vermeldt. Ze waren samen en hielden een maaltijd. Koning Jezus vertelde over zichzelf (evangelisatie). Hij was de eerste apostel (= gezondene); de eerste die door God de Vader gezonden was, dus er was apostelonderwijs. Zacheüs bekeerde zich en besloot ter plaatse de helft van zijn bezittingen weg en de mensen van wie hij gestolen had in viervoud terug te betalen. Ongetwijfeld hebben ze ook met elkaar gebeden en God de Vader aanbeden.

 

Waarom is dit van ons weggenomen? Waarom doen we dit niet meer gewoon thuis? Durven we het niet meer? Misschien dat Koning Jezus met zijn parabel over het graan daar ook een antwoord op gaf; een deel van het zaad werd door de vogels gepikt en een deel kon niet wortelen. Deze woorden zijn door de duivel ons ontnomen of missen vaste grond. Hoe en wanneer dit ooit heeft kunnen gebeuren is boeit me niet. Maar kom op, laten we nu toch eens gewoon het voorbeeld van Koning Jezus gaan navolgen! Net als sint Benedictus, de grondlegger van de Benedictijnen, naar de leider van zijn klooster ging, de Bijbel voor diens voeten smeet en vroeg: “En wanneer beginnen we dit nou eindelijk eens uit te leven?”