Geschreven op zondag 18 oktober 2009 - door: Eddyspeeder

In het kader van het pasverschenen Bijbel-Fondueprogramma over het bazuinenfeest (BF026), willen we je graag laten meedelen in de vreugde die we jaarlijks op deze dag beleven, wanneer in Zwitserland de Dank-, Buss- und Bettag wordt gehouden.

 

Sinds september 2006 vieren christenen in Zwitserland ieder jaar de Dag der Bazuinen. Ook dit jaar trokken christenen naar 70 bergtoppen om de sjofar te blazen. De sjofar is een trompet of hoorn. De oorsprong van dit feest ligt in in het Oude Testament: "In de zevende maand, op de eerste der maand, zult gij een rustdag hebben, aangekondigd door bazuiengeschal, een heilige samenkomst." - Leviticus 23:23-24.

 

Het feest geldt als het joodse Nieuwjaar en is een voorbereiding op Grote Verzoendag. Tijdens de maand voorafgaand aan het Nieuwjaar bezinnen de joden zich op hun relatie met hun naasten. Ze vragen elkaar vergeving voor wat verkeerd ging en sturen kaarten rond met goede wensen. Met het aanbreken van het nieuwe jaar vieren de joden het ontstaan van de wereld en staan stil bij het oordeel dat aan het einde der tijden komt. Ook kijken ze terug op het afgelopen jaar, bekeren ze zich en bereiden ze zich voor op het jaar dat volgt.

 

In het Nieuwe Testament krijgen de bazuinen een extra betekenis. Zij kondigen de wederkomst aan van Jezus Christus, de Messias. Dit is het moment waarop Hij zal oordelen over de levenden en de doden. Dan breekt een nieuwe tijd aan. "Wanneer het signaal gegeven wordt, de aartsengel zijn stem verheft en de bazuin van God weerklinkt, zal de Heer zelf uit de hemel neerdalen. Dan zullen eerst de doden die Christus toebehoren opstaan, en daarna zullen wij, die nog in leven zijn, samen met hen worden weggevoerd op de wolken en gaan we de Heer in de lucht tegemoet. Dan zullen we altijd bij hem zijn." - 1 Tessalonicenzen 4:16-17.

 

Lees de verslagen van twee Zwitsers tijdens de Dag de Bazuinen in 2006.

 

 

Werner Woiwode (Ned. vert.: T.H.N.)

De dank-, boete- en gebedsdag, 17 september 2006, was voor mij een erg bijzondere dag. Dat kwam aan de ene kant doordat op deze dag een initiatief plaatsvond met de naam: “Dag der Bazuinen”. Op 70 Zwitserse bergen en hoogtes werd er tussen 14.00 en 15.00 uur op sjofars en Zwitserse alpenhoorns geblazen. Daarvoor kwamen in de verschillende regio’s van het land mensen samen, om “hun” thuisberg te beklimmen en daar God voor ons land te danken, om vergeving te vragen en om voorbede te doen.

 

De initiatiefnemers van deze dag hadden bezoekers uitgenodigd om een gebedsdienst op de Engstligenalp bij te wonen. Het weer maakte deze dag ook bijzonder: de stromende regen kwam ononderbroken naar beneden. Regen kan bekend staan als een beeld van zegen of vloek. De vraag is alleen welke hoeveelheid naar beneden komt! Op deze dag ervoer ik zeer sterk, dat deze regen het “huilen” van God was. Aan de ene kant waren het tranen van verdriet en pijn over de toestand van ons land. En tegelijkertijd waren het tranen van vreugde en van trots. De vreugde en de trots van een Vader over zijn kinderen, die zich klaargemaakt hadden om HEM te ontmoeten. Deze vreemde, diep het hart beroerende indruk, werd nog versterkt en vermenigvuldigd toen men sjofarstoten liet horen, die vooraf op verschillende bergen opgenomen waren. Er waren geen heldere triomfklanken te horen, maar wel een klagen, steunen en krassen. Het brak je hart, omdat het iets van de toestand van ons land liet horen en voelen. We ervoeren iets van het verbroken vaderhart van God en HIJ ervoer iets van onze verbroken harten.

 

Bergen en hoogten waren altijd al belangrijke plaatsen voor God. Ik wil hier kort 3 gebieden noemen die dat moeten verduidelijken.

 

 

Daar komen hemel en aarde samen. God en mens treffen elkaar. We zien dat in Exodus 19:16-20. Daar werd Mozes door God de Berg op geroepen en tegelijkertijd daalt God af (op de berg), en zowaar onder steeds luider wordend hoorngeschal, een vreeswekkend beeld. Een volgend voorbeeld lezen we in Marcus 9:1-8. Jezus gaat met drie van zijn discipelen een berg op. Daar boven gebeurt iets met hem en zijn discipelen. We zijn niet meer hetzelfde als we God daar ontmoeten. We worden veranderd zoals Mozes, Jezus en zijn discipelen. We worden toegerust voor de dienst aan onze medemensen. Wij hebben allen dagelijks deze “bergervaringen” en ontmoetingen nodig.

 

 

God zelf vraagt Abraham om aan Hem zijn zoon Isaäk op een berg te offeren. In Genesis 22:3 en in Psalm 148:9 vraagt God aan de bergen zelf om hem te loven! Evenzo is het de vijand een belangrijke aangelegenheid om zijn goden op de hoogtes te aanbidden. In 1 Koningen 11:4-8 lezen we daarnaast een tragisch voorval: Salomo, die zulke diepe ervaringen met zijn God had gehad, die dusdanig gezegend was en wijs als niemand ooit tevoren, die voor de Heer een tempel mocht bouwen en die het aan niets ontbrak. Wat een koning, wat een relatie met zijn God, en ondanks alles aanbad Salomo in zijn ouderdom vreemde goden op de hoogtes. Is dat te begrijpen?

 

 

In Genesis 17:8 lezen we het verhaal van de strijd van de Israëlieten tegen de Amalekieten. Het maakte niet uit wie in aantal het grootste leger had. Ook niet, wie beter en moderner uitgerust was of wie de best uitgedachte tactiek had. De eindbeslissing over triomf en nederlaag viel boven op de berg. Daar stond/zat Mozes en bad naar de God van Israel. Zijn aanbidding en voorbede beslisten de strijd ten gunste van zijn volk.

 

 

Urs Baumann, Voorbedenetwerk van Kanton Freiburg, Zwitserland (Ned. vert.: T.H.N.)

 

Op de Moléson troffen op zondagmiddag 5 volwassenen en 6 kinderen elkaar, om op de Freiburger thuisberg de sjofar te blazen, Gods heerschappij uit te roepen en een signaal tot ontwaken te geven. Behalve het personeel van het restaurant was er niemand. Wie zou toch ook door de stromende regen en met nauwelijks 20 meter zicht hierheen komen? Samen hadden ons gezelschap bijna alles wat voor onze priesterdienst nodig was: de vlag van het Kanton Freiburg, een sjofar en een mobieltje, om verbinding te kunnen maken met de live uitzending van radio RaBe met de actie "Sjofarblazen op 70 Zwitserse bergen".

 

Zo maakten we ons kort voor 14.00 uur op, om te beginnen aan de ongeveer een kwartier durende mars naar de top van de Moléson. Ondanks paraplu en regenpakken waren we allemaal snel doorweekt. Maar zelfs de kinderen zetten door zonder huilen of klagen. Op de bergtop zongen we en aanbaden we de Schepper van hemel en aarde, de enige God, die zich eerst aan de aartsvaders, daarna het volk Israel en nu aan alle naties geopenbaard heeft en in wiens naam ook dit land gegrondvest, beschermd en gezegend is. Tussendoor klonk de bijzondere klank van de sjofar, die sinds mensenheugenis op vastgestelde tijden voor het Godsvolk weerklonk en het Bijbelse getuigenis (overeenkomend met het einde der tijden) over de naties schalt (zie Openbaring 8:2 e.v.) en die ons uiteindelijk aan de laatste, belangrijkste sjofarstoot aan de wederkomst van Christus herinnert (1 Tessalonicenzen 4:16).

 

Om circa 14.40 waren we live op Radio RaBe en werd de groet vanaf de Moléson aan de aanwezigen op de Engstligenalp uitgezonden. Na een laatste lied "Wie is een God als U, die de zonden en het onrecht vergeeft..." keerden we terug naar het bergspits-restaurant.

 

Daar vonden we een bijna groteske scène. Mensen uit verre landen waren aanwezig, bijna allemaal met Zwitserse militaire uniformen aan, waarvan sommigen alleen en anderen gezamenlijk aan de tafels zaten. Ze keken uit het raam in het grauwe niets. Het bleek dat zij afgezanten van de politie of het leger van hun herkomstland waren en als verantwoordelijken voor de binnenlandse veiligheid aan een twee weken durende cursus deelnamen, samen met het Zwitserse leger. Na verschillende gesprekken mochten we ook over hen de sjofar blazen en hen de betekenis van deze handeling uitleggen - ook met de opmerking dat wij dit doen omdat we Jezus liefhebben. De deelnemers kwamen onder andere uit Syrië, Jordanië, Egypte, Cyprus, Algerije, Kameroen, Mali en de Arabische Emiraten. Zijn wij, als Gods leger, niet ook voor de binnenlandse veiligheid van onze landen bevoegd (vgl. 1 Timoteüs 2:1 e.v.)? Daarnaast leek het me alsof God ons erop attent wilde maken dat onze inzet niet alleen voor Zwitserland, maar ook voor verre naties van belang is.

Comments